ไม่รู้ รู้สึกอิจฉามั้ย เวลาที่เห็นคนอื่นๆ เค้าคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่กลับไม่มีใครสนใจเรา อยากจะเดินเข้าไปคุย แต่พอเห็นสีหน้าของแต่ละคนที่เมินก็ก็คิดได้ว่า อย่าดีกว่า เดี๋ยววงเค้าแตก ได้แต่ซ่อนตัวเงียบๆ อยู่ต่อไปในเงา เป็นเหมือนตุ๊กตาเก่าๆ ที่ไม่มีใครสนใจ

เคยมั้ย ที่รู้สึกลึกซึ้งกะใครซักคนเหมือนเพื่อน แต่กลับโดนทิ้ง ไร้ความสนใจ ราวกับมิตรภาพที่ให้ไปไม่มีความหมาย

ไม่ใช่ว่าไม่พยายามเข้าหาใรซักหน่อย ที่ผ่านมาก็พยายามจะฝ่ากำแพงเข้าไปอยู่ แต่ก็ทำได้แค่เดินอยู่รอบๆ บ้านทุกที หรือไม่ก็เพียงแค่ถูกเชิญเป็นครั้งคราว ให้เข้าไปในบ้าน พอหมดธุระ ผมสุดท้ายก็ถูกเตะทิ้งออกมา

โทรศัพท์คุณดังวันละกี่ครั้ง คุณมีคนให้โทรไปคุยได้กี่คน

มีโทรศัพท์ก็เหมือนไม่มี เบอร์ใครต่อใครที่เมมไว้หลากหลาย กลับไม่เคยได้ใช้เลยซักกนิด ริงโทนที่อุตส่าแยกเสียงของแต่ละคนไว้ก็ไม่เคยดัง ไม่เคยมีใครดทรมา แม้แค่จะโทรมาถามทุกข์ หรือสุข อย่าว่าแต่ชวนไปไหนเลย การพูดคุยซักนิดก็ไม่มี

แม่บอกว่าถ้าอยากได้เพื่อนก็ต้องเดินเข้าไปหาเพื่อน อยากได้มิตรภาพ ก็ต้องยอมตามๆ เค้าไป แต่ .... ทำไม เราก็ยังเป็นได้แค่ตัวประกอบนะ

ทั้งๆ ที่เราก็พยายามแล้ว แต่ดูเหมือน เราจะไม่ประสบความสำเร็จเอาซะเลย ไม่ว่าจะพยายายมแค่ไหน ก็ไม่เคยมีใครที่อยากมาแบ่งปัน ทุกข์ และสุข กับเราเลยซักคน

หรือว่า เรามันต้องเกิดมาเป็นคนที่ไม่มีเพื่อน ...........

อยากมีคนชวนไปเที่ยว อยากมีกลุ่นเพื่อนพาไปเฮฮา อยากมีใครซักคนที่คอยโทรหา ไม่ใช่แค่เห็นเป็นที่ระบาย

อยากจะถูกรัก อยากมีความรัก

ทั้งๆ ที่อุตส่าเชื่อว่า ถ้าเราให้ความรักกะใครไป เค้าจะต้องหันมามองซักวันแน่ๆ แต่ทำไม วันนั้นไม่มาถึงซักที

รู้สึก ราวกับ โดดเดี่ยว อยู่ท่ามกลาง กลุ่นคนรู้จักกลุ่นใหญ่ ที่ไม่เห็นจะมีใครอยากสนใจ

อยากมีคนสนใจเราบ้าง เห็นเราเป็นคนสำคัญ เป็นเพื่อนกะเค้าบ้าง ไม่ใช่... เพื่อน ที่รู้จักกัน แต่ไม่เคยมีใจคิดถึงกันเลยซักนิดเดียว

แอบอิจฉา เวลาที่เห็นคนอื่นๆ เค้าจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน ที่เราเข้าไปทีไร เค้าก็วงแตก พากันเงียบ ไม่ยอมคุย ไม่ก็คุยเรื่องที่เราไม่รู้เรื่อง รู้ตัวดี ว่าไม่ได้รับการยอมรับให้เป็นส่วนนึงของพวกเค้า

ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม เราโดดเดี่ยวเสมอ แต่.... เราก็เลือกที่จะโดดเดี่ยวออกมาเอง ดีเสียกว่าทนทู่ซี้อยู่เป็นส่วนเกินที่เขาไม่ออกปากไล่ อยากหาที่ ที่ ยอมรับเราจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มี

เรา.... ไม่มีเพื่อนมาตั้งแต่เด็กแล้วสินะ ไม่เคยเลย ไม่มี

ถึงตอนนี้เราจะมีแฟน แต่เค้าก็คือแฟน คนแค่คนเดียว ที่รักเรา แต่ไม่รู้ว่าจะเลิกรักเราเมื่อไหร่

เราอยากมีคนกลุ่มใหญ่ที่พร้อมอยู่ข้างๆ กันได้ตลอดไป

แอบอิจฉาพวกเขาเหลือเกิน อิจฉาที่เค้ามีในสิ่งที่เราไม่มีวันได้มี

อยาก กลับไป จริงๆ กลับไปหาที่ที่อบอุ่นที่สุด ที่ที่เราจะไม่ต้องรู้สึก นึก คิดอาไร กลับไปอยู่กะความเงียบที่จุดศูนย์ ที่ที่เวลาไม่มีค่าอาไร

อยากบอกพี่ตองว่า ขอบคุณ แล้วก็รักพี่ตองมากๆเลยล่ะ แต่ ไม่ว่ายังไงหนูก็เห็นแก่ตัวอยู่ดี อยากจะขอโทษที่คิดถึงแต่เรื่องของตัวเองแบบนี้อยู่เสมอ

ไม่ใช่ว่าไม่รัก ไม่อยากอยู่ด้วยกัน แต่ หนูรู้สึกแบบนี้มานานแล้วล่ะ ซักวันมันต้องเกิดขึ้นแน่ๆ ซักวันที่หนูมีความกล้ามากพอ หนูจะบินไปในรอยต่อของเวลา แล้วอยู่ที่นั่นตลอดไป

..เคยเหงากันบ้างไหม เคยรู้อยู่ใช่ไหม
ว่าเหงามันโหดร้ายเกินจะเปรียบ
มองหาคนข้างกาย ลองถามเขาบ้างไหม
ทุกคนรู้สึกเหงาเท่าเท่ากัน
อยากให้โลกเห็นใจ อยากให้คนสงสาร
ทุกคนก็ต้องการเหมือนเหมือนกัน